پایدارکننده ها – Stabilizers | سایت رسمی شرکت شیمیایی فراورد قشم

Home / مقالات / پایدارکننده ها – Stabilizers

پایدارکننده ها – Stabilizers

دو نوع کلی از پایدارکننده ها، پایدارکننده های حرارتی برای حفاظت پلیمر در حین فرآیند و پایدارکننده های امواج ماوراءبنفش (UV) برای حفاظت پلیمرها در برابر تشعشعات بیش از اندازه خورشیدی است. پایدارکننده های حرارتی اغلب در پلی وینیل کلراید (PVC) استفاده می شوند. PVC به حرارت و تنش بسیار حساس است و تحت این شرایط در اثر تجزیه، اسیدکلریدریک (HCl) آزاد می کند. از آنجا که HCl خاصیت خورندگی دارد و با توجه به تمایل پلیمرها به تجزیه سریع، PVC باید در طول اکستروژن پایدار شود. این موضوع در مورد PVCهای سخت بیشتر حائز اهمیت است، زیرا در مقایسه با PVCهای انعطاف پذیر در دمای بالاتری فرآوری می شوند. چنانچه یک مولکول HCl از تجزیه PVC آزاد شود، آزاد شدن مولکول های HCl نزدیک به آن تسهیل و منجر به تجزیه سریع پلیمر می شود. پایدارکننده ها با اولین مولکول HCl آزاد شده واکنش می دهند و بدین ترتیب مانع تسهیل فرآیند آزاد شدن مولکول های دیگر می شوند. تاکنون، بیشتر پایدارکننده های PVC بر پایه کلسیم و سرب بوده اند. ملاحظات زیست محیطی انواع جدیدی از این مواد را پدید آورده است که به عنوان نمونه می توان به پایدارکننده های بر پایه باریم ـ روی و کلسیم ـ روی اشاره کرد.پایدارکننده های UV، برای پلیمرهایی استفاده می شود که توسط انرژی امواج ماوراءبنفش قابل تجزیه هستند. انرژی UV باعث شکست زنجیره پلیمرهای بدون محافظ می شود. نتایج این تخریب، کاهش خواص مکانیکی، تغییر رنگ و ترک خوردگی است. این پایدارکننده ها جاذب قوی امواج UV هستند و مانع تخریب پلیمرها می شوند. همچنین این مواد به عنوان یک تله برای رادیکال های آزاد شده در حین تجزیه، عمل می کنند. دوده به عنوان یک پایدارکننده رایج شناخته شده است، ولی به علت داشتن رنگ سیاه کاربرد محدودی دارد. آمین های غیر آزاد برای به تله انداختن رادیکالهای آزاد مؤثر هستند.

polymer-photoxidation